Günlerden 06 Temmuz 2017,
Saat gece 03.30.
O saatte uykudaydım.
Uzun uzun çalan ve titreyen bir telefonla uykum yarıda bölündü.
Arayan kardeşimdi.
Kendisi bana “Abi biz hastanedeyiz” dedi.
Bende “Hayırdır ne oldu?” diyerek cevap verdim.
Tekrar bana “Eşim rahatsızlandı, hastaneye gidiyoruz” diye söyledi.
Bende tekrar “Yoksa!…Babaa mı oluyorsun?” diye söylendim.
“Evet” dedi.
İşte o anda mutluluktan uçtuğumu bilemezsiniz.
Bende “Amca” oluyordum.
Apar topar kalktım ve anneme “Merih’in çocuğu oluyor, hadi hastaneye” diye söyledim.
Sonra hep beraber Zonguldak’ın o çileli yollarını aşarak hastaneye vardık.
Bekledik, bekledik, bekledik.
Saatlerce bekledik.
Ben bir yanda, kardeşim bir yanda. İçeriden gelen mutlu bir haberi sabırsızlıkla bekledik.
Saatler 13.50’yi gösterdiğinde içeriden o mutlu haberi aldık.
Ben “Amca”, kardeşim de “Baba” oldu.
Tabi ki annemizde “Babaanne”…
Allah bizlere sağlıklı bir erkek çocuğu verdi.
Ne mutlu!.
Allah herkese hayırlı bir evlat, hayırlı bir ömür versin.
Anlatılmaz ve güzel bir duygu…
Mutluluktan havalara uçtuk desek az bile…
Ailemiz 4 kişi idi şimdi 5 kişi oldu.
Ne diyelim,
Hoş geldin “Göktuğ” bebek!.
Dünyaya, evine Hoş geldin.
Bizlere mutluluk, sevinç verdin.
Tekrardan hoş geldin Göktuğ bebek!.
