Reisler “Ümit Reis” Hep Kalbimizde Yaşayacak…

O bir Zonguldaklı..

O bir Türkalili..

Hikayesinin güneşi 04.08.1953 tarihinde doğdu.

İşte O doğan güneşle Ümit’lerde gelmiş oldu.

Adı “Ümit”, soyadı gibi “Çelik” ve mert adam…

Ümit’lendik çünkü…

Onun da ümitleri, hayalleri vardı…

Köyünde nakliyecilikten tutun da, servis şoförlüğüne kadar alının teriyle çalıştı…

Helal kazandı, harama göz dikmezdi, dikmedi de…

Çalıştı, çabaladı, yılmadı…

Herşeye elinden geldiği kadar yetişti.

Çocukla çocuk, gençle genç, yetişkinle yetişkin, yaşlıyla yaşlı, dostuyla dost, arkadaşıyla arkadaş, yolcusuyla, yoldaş, sırdaşıyla sırdaş oldu.

Yine yılmadı.

Ümidini kesmedi hayattan…

Çünkü onun adı da “Ümit” idi.!

Olmadı be reis!.

Bizimde ümitlerimiz vardı senden…

Çabuk gittin be Reis!.

Hayallerini geride bırakıp ta gittin be Reis!

Yakışmadı sana…

Arkada bıraktıkların çocuklar, gençler, yetişkinler, yaşlılar, dostlar, arkadaşlar, yoldaşların ve meslektaşların seni uğurlamaya geldi be Reis!.

Yakışmadı sana, yakışmadı!.

Gözü yaşlı bıraktın da gittin be Reis!.

“Adam gibi adam”, “Mert adam” unutulmazsın be Reis!.

Senin daha hayallerin ve “Ümit”lerin vardı be Reis.!

Ama sen şuanda en güzel yerdesin, “Kalbimizdesin” be Reis!.

Seni unutmak mümkün değil be Reis!.

Sevdiklerinle birlikte sen artık baş tacısın…

“Reis” gibi ünlendin, şimdi de “Reis”in daha üstün mertebesiyle anılacaksın be“Koca Reis”!.

Yattığın yerde rahat uyu!.

Emanetlerin emanetimizdir…

Uğurlar ola Ümit Reis!.